Dit is waarschijnlijk de meest krankzinnige aflevering van de 10-delige reeks! Het begint met een zwaar unieke stemming. Een zoals we die niet gewend zijn. Bedoeld om ons, de bobo’s niet te kunnen laten anticiperen, bedoeld om de touwtjes niet uit handen te geven, bedoeld om een “staatsgreep” uit te sluiten. Deelnemers zouden weleens zelf het besluit kunnen nemen om de biezen te pakken en de rest van de groep willen instrueren massaal op hem of haar te stemmen. Dat zal de makers niet overkomen. Ten eerste omdat het prachtige televisie is als iemand zichzelf uit de weg wilt ruimen, al min of meer zijn of haar tas heeft gepakt en vervolgens een straf moet uitzitten. Voor de kijkers top! Ten tweede, omdat ze van alles maar dan ook echt van alles op de hoogte schijnen te zijn. Net of er een mol in ons midden is. Hoe vaak ik ons kamp wel niet op spy-tools heb afgespeurd. Of er geen microfoontjes verstopt waren in bomen of onder de vloer van onze hut. Onze huiskip zou weleens ge-wired kunnen zijn. Of een afstandsbedienbare spin. Ik heb zowaar momenten van paranoia beleefd. En als dit het niet was, dan moeten ze met richtmicrofoons werken. “Dat kan niet anders”. Heb met de verrekijker wat afgescand, maar nooit kon ik de tegenstander op de vingers tikken. Ze hebben teveel ervaring met een inspector Clouseau als ik. De procedure van die stemming was, in onze ogen, een onorthodoxe. We voelden ons gemanipuleerd. Zij dachten, of wij de speelbal of zij. Dan is de keuze niet moeilijk. De bobo’s de lul dan maar. Ik moet zeggen, de stemming was hoogst deprimerend en demoraliserend. Jaja, mooie tv. Maar mijn pet nam ik af voor de creatieven. Respect. Ik was nog niet moe, hongerig en gesloopt genoeg om dat niet in te zien. Tjonge, wat hadden ze ons bij de neus. Kijk zelf maar hoe. Ik mag niet teveel loslaten. Met een geslonken, bijna gedemoraliseerde groep mogen we verder. En dan denk je dat het niet nog erger kan. Ja hallo, ik neem niet twee keer op een dag mijn pet af. Helemaal niet als we na mijn eerste pet-afname (en laatste) een loodzware jungletocht op ons bord krijgen met een guerilla-strijder voorop, die met een kapmes een weg voor ons baant, en na deze graftocht energieloos, total leeggezogen in ons nieuwe kamp aankomen om vervolgens direct tegen de tweede lamp aan te lopen. Dat is too much. Helemaal op zo’n voor ons wonderlijk slecht gekozen moment. Nu wil ik best de pet afnemen, maar op dat moment had ik ineens de energie om handmatig een willekeurige boom in tweeen te splijten. Ik zat op een bom. Niet gedacht dat me dat zou overkomen. Dit is verreweg de meest krankzinnige uitzending van de reeks. Wel top om te aanschouwen hoor, daar niet van. Maar Christus te paard, wat een moment. De makers hadden een geweldige verrassing voor ons. Als ik die verklap, zelfs de eerste letter, dan is de lol er vanaf. Sorry. Maar ik beloof u, we hebben er met zijn allen een compleet circus van gemaakt. Kijken dus!!!

Groet,
Ferri